İçimdeki dumur hali

Şizofren atıfların kitabelerinden altı çizilmiş bir satır sanki kader diyerek alnıma yazılan şu hiçlik. Hayatımın film kareleri hiç olmadı, yaşadığım anın acısını çıkartmaya baktım sanırım, garip bir şey acısını çıkartmak, Tadının damakta kalması ne gibi bir mayhoşluk yaratır insanın ağzında tam olarak anlaşılmaz ama acımsı bir lokma, çiğnedikçe büyüyor, yapış, yapış bir hal alıyor, çürük dişlerimin arasına kaçtıkça acıyla ağrının karışımı bir katman daha oluşuyor, dayanamıyorum yutuyorum, tüküremiyorum bu acı tadı, gönlüm el vermiyor başkalarının da böyle kötü bir şeyi görmesini, yutuyorum işte, hazmedemesem de bir şekilde indiriveriyorum mideme iştahla, yana yakına, bakmayın yana yakına dediğime kimseye çaktırmıyorum, sadece suratımda bozuk, sert bir ifade oluşuveriyor, e haliyle insanlara istemesem de sert bir bakış atmış oluyorum.

Koşar oldum paçalarımdaki çamurları döke, döke yalnızlığın oluşturduğu su birikintilerine gölgemi vurarak geçtim, gölgem düşsün istemedim bulutların içinden sızan ışığın sudaki dalgalanışına, istemedim durgun parlayışların üstüne gölge etmeyi, kimselerin bugününe, yarınına, geçmişine ilişmek istemedim, o ufak su birikintileri gökyüzünün toprağa aşkını anlatıyor, her bir damlasını ayrı, ayrı gönderiyor hiçbir yağmur tanesi yukardan aşağıya inerken birbirine ilişmiyor, her birisi kendi tek düzeyliliğinde ve özgüveniyle toprağa karışıyor.


Ama insanları anlatamıyorum, hiçbirisini anlayamıyorum onlar gibi, beni gibi…

Siyah

Sağır Sultan bir yalnızlık

Kelam eder içimde

Kırk yıllık hatırı kalır

Sessizliği içimde, siyahın içinde.

Basiretsiz ruh yalnızlığın tadına aşina;

Mahkumdur vücut bulmuş her ruh yalnızlığın uğultusuna...